Rodje come on Sint-Lorint rosti sins corone di loûmîre. Rodje come li crou-fiér fondou ki voléve a bokèts d’ blawètes è cîr årdant Rodje come lès bleûvès pîres atrimpêyes di rossètès foumîres disk’ ås fîbes.
Rodje come lès nûlêyes d’ årca ki cropihît å-d’-dizeûr di l’ ouhène d’ a John Cockerill.
Rodje come lès djêves dès cis ki por zèls l’ acîr èsteût l’ pan, rodje come leûs norèts d’ hatrê èt leûs-amoûrs.
Rodje come lès brikes dès meûrs k’ èwalpît l’ ouhène hansihant å bwérd di Moûse, souwant êwe, blames èt songˊ di låve.
Rodje come li sindicat.
Rodje come nosse bon vî Standard, fi ovrî d’ a Sint-Sèrvå, ki n’ åreût polou m’ni å monde k’ å bê mitan d’ ine rodje fabrike.
Li crouwin arènihéve li fiér, li tchôd boutéve li freûd å lådje, li deûr kitchèssîve li moflasˊ èt Bernard Lavillers ni tûzéve nin co ås « Mins d’ ôr ».
Mi grand-mére dimanéve avår-la, rowe Roosevelt, å pîd dè hôt-fornê d’ Ougrêye-Marihèye, divins ‘ne « novèle » mohone di brikes fête tot djusse après-guére ; « novèle » cåse k’ on robot aveût flahî l’ vîle djus è carante-èt-cwate. Sès pîres di tèye èstît djoûrmåy coviètes di rotchès riglatihantès poûssîres ki toumît tote djoû èt tote nutˊ dè cîr di keûve.
Èlle î vikéve dè tins di s’ djonnèsse, la k’ li d’hansèye ouhène èsteût come on rodje solo k’ assètchîve tos lès pôves mi-coyes k’molous è leûs tchamps a plèces, li vinte plakant ås rins. Tot halcotîs di tot-avå, minme di l’ Îtålîye, tant qu’ i n’avît ni pan, ni pèces, ni cwårt, ni patår. Ine ouhène come on pôrt po brèsser tos lès lignèdjes.
Cwand Grand-Mére fourit vîle èt vève, on djoû d’ plêve, l’ouhène a sèré.
Adon, ine neûre nutˊ, sins teût ni steûle, touma so lès cwahès hègnes dès ovrîs. Hossant è mantche, lès beûrs èt lès hôts-fornês tronlît on dièrin côp come on singlé ac’sû dè tchèsseû. Lès brèyås-ovrîs avît vûdî tos lès plats-cous, magnî totes lès tripayes dè dragon èt il ont rèvolé on n’ sét wice, leûs vicårèyes k’hiyèyes.
Si fèye èvôye, si-ome ramwért, si p’tit-fi roûvisˊ, mi grand-mére, lèy, a d’manou la
po-z-î avîli doûcètemint, tot nourihant lès-oûhês.
Li spèheûr touma è djoû. Li pus-èwarant èsteût ki, come i n’ aveût pus nouk, ni rin po miner l’ arèdje, i n’ aveût pus nou brut. Pus d’ hôt-fornê po leûper, pus d’ èfants po patrafter, pus d’ sôlêyes po fé margaye … Nou brut. Nou disdut. Nole arèdje.
So l’ rowe, pus nou tchèrièdje : seûl’mint lès p’titès-ascohèyes dès vîlès feumes, tofér totes seûles, tofér totes cråwêyes, èt lès mwètès foyes qui ridît al mouwale so lès rins dès soflas.
Å-d’vins dès mohones, pus nole djôye. On n’ oyéve ni hûze ni mûze, seûl’mint lès soris ki ram’hît è gurnî, li tic-tac di l’ ôrlodje so l’ djîvå èt l’ suzinèdje d’ ine disseûlêye fricassêye so li stoûve.
Nou brut, nole arèdje.
Såf… Såf cès bruts-la djustumint, k’ on n’ oyéve tél’mint pus qu’ on lès-aveût roûvî… Come, è corti, li gruzinèdje dès-oûhês. Dès-oûhês k’ rin k’ leûs nos f’rît tchanter nos-oûy ! Dès tchampinnes, dès mazindjes, on neûr måvi, dès sîzèts, dès fåbites, quéquès brèyantès-aguèces, on mamé tot p’tit rôyetê, rond come ine djèye a cowe, on vért lignerou todi l’ prumî a hufler tot-å matin, on pîmåye, on bètch-fiér so l’ pîhî è fond dè cot’hê èt on creûh’lé-bètch è sapin, bin sûr dès mohons tchiptant so l’ teût d’ l’abatou, dès-arondes s’ i va ploûre, dès tchirous, on råskignou k’ on-ôt todi mins k’ on n’ veût måy, dès rodjes-cowes qui k’mahît lès meûrs dès abann’nés hangårs avou lès havêyes, on ritchå k’ awête po tos lès-ôtes, èt minme, si v’s-avez bone aweûr, on matchot ou in-ôrimièl. Èt si vos ’nn’ oyez nouk, c’èst k’ i-n-a-st-è cîr on mohèt ki cwîrt a ravizer li Sint-Èsprit.
Èt pôr, on rodje-face, nozé come ine tchife d’èfant, acmwèrdé a l’ tchènowe vîle Bobone qu’  èl vèyéve vol’tî come on p’tit plankèt dè bon vî tins.
Binåhe, èle s’ èdwèrméve avou l’ côp di spale d’ on clapant p’tit hèna d’ pèkèt d’ Sint Houbêrt, foû d’ on posson catchî lon èrî dès-oûy di l’ èfant, è hôt d’ l’ årmå è meûr (mins dji l’ aveû tot l’ minme vèyou èt, pé, gosté!)
Insi, li rodje-face èsteût dim’nou l’ djodjo di m’ Bobone k’ èl loukîve dès eûres å long potch’ter d’ ine cohe so l’ ôte, èt pwis inte deûs disdjondowès pîres. Èle li fièstîve d’ ot’tant pusˊ k’ èlle aveût sogne por lu cåse d’ on lêd houlé rossê tchèt. Èle kitchèssîve li Mådjisˊ å lådje, foû dèl mohone, foû dè corti, foû dè payis s’ èle l’ åreût polou.
Bin sûr, on lêd matin, in-aveûle l’ åreût sintou avou s’ bordon, li måssî rossê tchèt s’ awinna po drî l’ bouhon d’ årdispènes avou, inte sès bètchous dints, ine rodje pitite arèyeûre di wice k’ apihît songˊ èt plomes…
Èt, todi bin-atoumé, tot-a-pont l’ lèd’dimin, Bobone riploya s’ hèrna. Tote seûle adon, å mitan di sès casseroles di vîle sope k’ èle wårdéve po lès ridotêyès-eûres la ki, a s’ sonlance, lès Tîhons raspit’rît.
Dj’ èsteû-st-on djône gaw’zin sûti come on polèt ki ratind qu’ ine crèsse lî crèhe. Dji n’ a nin ètindou tot çou k’ dji pièrdéve, tot çou k’ dji n’ pôreû måy pus aprinde. I m’ ènn’ èst todi mins…
L’ ouhène èst mwète, li grand-mére èst  mwète, l’ oûhê èst mwért : on ’nnè va d’morer la. Po l’ pus sûr, c’ èsteût lu l’ dièrinne blawète. Mins, k’ ènnè sèpéve-t-i, lu ? Èt ki poléve-t-i fé ?