D’zos l’ tchôd solo d’ awousˊ, lès sotès jèbes dès lizîres ridohèt d’ såvadjès s’minces.
Parèyes a dès novèlès fleûrs, ine riglatihante volêye di c(r)adjolés-oûhès bètchtêye lès moflassès grinnes.
Spitant èt måy keû, li tchèrdin èst fwért préhî po l’ agrémint di s’ ploumèdje,
La k’ si rodje vizèdje (1), sès neûrès-èles bårêyes di djène li fèt ravizer ås coleûrs di nosse drapô.
Di pusˊ, si plêhant tchant èt s’ djouwète caractére èstît fwért ricwèrous dès-oûh’leûs di d’vins l’ tins.
Minme s’ on l’ rèssèréve divins ’ne gayoûle il èsteût sacré po lès tindeûs èt on n’ èl touwéve måy.
Li tchèrdin ni håbite (2) nin  voltî nosse payis d’ Lîdje, mågré k’ on l’ veût a tchoke (3) divins nos wêdes, nos parcs èt nos djårdins.
Li fin bètch dè tchèrdin è-st-ine clapante ustèye po dipôti åhèyemint lès pus p’titès grinnes ki fèt si amagnî.
I goûrdjèye insi lès grins di (s)tchèrdon, di sum’çon, di plake-madame, di cécorèye èt d’ surale.
C’ èst po çoula k’ i håbite bråmint lès djouhîres, lès trîhes èt lès wakes.
Divins lès cot’hês, i vint marôder lès salådes montêyes a s’minces.
Li niyå (4) dè tchèrdin è-st-on vrêye pitit tchîfˊ-d’ oûve, èmantchî avou dès fènèsses èt dès rècinètes, il èst tèhî avou dès arincrins, dès ploumions d’ blanc-bwès (5), dès mossês, dèl linne èt kékès plomes.
Après l’ aclèvèdje dès djônes, lès tchèrdins si rapoûlèt èt baligandèt tot-avå lès campagnes (6).
È meûs d’ octôbe, i s’ èhåstèt vè l’ fî fond dèl France èt d’ l’ Èspagne po s’ mète a houte di l’ iviér mins i raspitèt chal å prétins po nosse pus grande djôye.